plastik sandalye

küçük bi yer. kimileri sahil kasabası der ya da istanbul gördükten sonra bazı izmirliler ne saçma bu şehir ya der ama en güzel söylenebilecek şey küçük olması herhalde. eski kalabalık ailelerin birarada yaşaması gibi... kestanelerin sobalarda kızartılması, masalların anlatılması gibi... tanıdık kokular gibi... rüzgarın sarhoş etmesi, üstüne, bir daha ki esişinde kendine getirmesi... ne kadar uzağa gidersen git, pencerede seni bekleyen eski sevgili... plastik sandalye bi cok insandan "emekli olunca izmir e yerlesicem" sozunu duyabilirsiniz. buradan sunu anlayabiliriz: sadece bu sozu soleyenlerin yarisi gercekten izmir e yerlesirse yakinda nufus patlamasi olmasi muhtemeldir izmir de. hayranlik beslenilmesi gereken bi sehir kesinlikle. kotuleyenlerin buyuk cogunlugu ankaralidir emin olun. cekemezler. samimi degildirler. ankara ya gelmeden once orada cok bisey bulacaklarini sananlarin gercekle yuzlestikten sonra (ozellikle de izmir i biliyorlarsa) verdikleri tepkiler ankarali lari delirtir. hemen savunma durumuna gecerler. "ne var izmir de beeea ben gittim. tamam denizi var bi de kizlar gusel o kadar" falan filan sacmalarlar. zaten "izmir e gitmek veya bi yere giderken izmir den gecmek" hic bi anlam tasimaz. ole izmir e anne babayla , aile buyugunu filan ziyarete gittiyseniz bi skim annayamazsiniz tabee. cikin bi dolasin . inin sole bi kordona dogru , seyirtin yavastan alsancaga , gorun izmir in cirlop gibin kizlarini , hafiften kesin onlari. hele bi de yaninizda kafa bi eleman , arkadas varsa gunu uzatip gece de ortamlara akabilirsiniz. yazacak daha bi cok sey var ama destan olur simdi format disina cikmayalim. ben gidiyim word pad e yaziyim icimde kalmasin bari . zaten izmir hakkinda bisey yazmak isterseniz ancak destan yazilir o derece yaneee. kalbimin , beynimin , ruhumun baskenti izmir.